Een Indisch huwelijk

was en niets van een jongen meer had, en niet mooi was... ״jongen", zei ze en het klonk niet eens belachelijk ... Het was charmant... maar mocht hij, waar hij stond, blijven staan en verder luisteren... en zou ze... zou ze hem het kusje toestaan ... of zou nu juist te onpas de Japanner terugkomen?

„Raad me maar liever, wat ik kiezen moet", hoorde hij Lientje nu weer zeggen, „ik wankel al een half menschenleven tusschen die kleine knoopjes en die groote gesp..."

Moest hij nu niet weggaan, was het luisteren, dat hij deed, niet onbehoorlijk en onbescheiden? Maar hij luisterde immers niet en als hij nu doorliep, dan zouden zij juist zijn schoenen hooren en hem opmerken en begrijpen dat hij daar al langer gestaan had en hen bespied.

Want ze waren nu juist heel stil, — en onder het hoogpootige kastje zag hij hun witte voeten dicht bijeen, Lientje op haar teenen roerloos, — ademloos waren ze.. . ademloos wachtte ook hij ... hij voelde hoe ze teeder overgegeven, elkander kusten ... en Lientjes stem klonk nu anders, warmer, voller, zooals hij ze nog niet eenmaal had gehoord, nu ze nog weer zei „malle, malle jongen" en eigenlijk nauwelijks scheen te weten wat ze zei.

Feenstra voelde een golf door zich heen

.107