Een Indisch huwelijk

VIII.

IN de halfdonkere winkelruimte, tusschen de smalle toonbankjes, in den geur van langzaam vervluchtigend reukwerk, zijden stoffen en welriekend hout, waar hij tevreden drentelend wachtte tot er iemand zou komen om hem te bedienen, hoorde hij plotseling naast zich fluisteren en gedempt lachen, als werd daar achter dat kastje op hooge pooten, waar kostbare voorwerpjes van ivoor en zilver door glas beveiligd stonden, gestoeid en gefleemd om een kusje.

Verbaasd staakte hij zijn drentelen en keek dien kant uit, — een wit kort rokje, een paar witte voetjes, die nu stribbelend bewogen, twee grootere witte schoenen, onder witte broekspijpen uit en voordat hij tijd en besef had gehad te laten merken dat hij er was, ving hij hun beurtelings plagend en afwerend fluisteren op.

״Een dan toch ... een enkel kusje, voordat die grijnzende Japansche trekpot weer terugkomt..."

En opnieuw het stribbelend terugschui-felen van de kleine witte schoentjes en een bestraffend, maar o zoo verteederd;

„Malle jongen, malle jongen, malle jongen dan toch..."

De dokter en Lientje! En „jongen" zei ze tegen dien man, die diep in de veertig

106