Vier jaargetijden

vielen. Die tuimelen aan weerskanten de muren over, van het gesticht en van het zware, voorname huis om de hoek, dat heeft een diepgelegen deur en is, in zijn tuin, als een huis uit een verhaal. Van de verborgen tuin weet je enkel dat er heel hoge bomen staan, die reiken zó ver boven de schuttingen uit, dat de schuttingen niet meer lijken dan een brede rand, vierkant gespannen, ze schudden uit hun toppen de losse bladeren weg, en als gouden vogels dalen die door licht en ruimte naar de aarde af, ze fladderen nog wat, als kozen ze hun plekje om prettig neer te komen en blijven dan liggen.

Verder kun je denken van die tuin wat je wilt en hem passen in elk nieuw verhaal.

En nu gaat ze daar langs, en moet even blijven staan, hoe ze ook naar Grootvader en de Sokkoh verlangt. Ze leunt tegen de schutting in de zon en ziet het rode en gele goud, hoog in het blauw en hoort het fluisteren en murmelen, als werd er fijn zand over dun papier gestrooid, en het diepe zuchten uit de verborgen wereld, die je niet kunt zien, die je nooit zult zien. 'Jij gaat zeker naar Grootvader toe?' Midden in de straat staat een oude man en leunt over zijn stok en zijn lachend gezicht is schuin-uit naar haar toe gekeerd. 'Bent u soms Jaap Halberstadt?' Het viel haar uit de mond. Ze had natuurlijk 'mijnheer' moeten zeggen, tegen een man, die even oud als Grootvader is. Grootvaders schoolkameraad! Maar zeg eens 'mijnheer' als je vöbr het eerst van je leven, en

93