Vier jaargetijden

in de hare rusten om te zeggen, dat hij haar heeft herkend. Als hij maar eens eventjes keek, knikte, een teken gaf... maar er schijnt een muur, iets onoverkomelijks te zijn. En het is toch haar schuld niet, het is toch uit lompheid niet, dat ze verzuimde naar hem toe te gaan. Eén wenk uit de meisjeskring, het geringste teken van zijn ogen en ze had durven komen. En misschien evenwel nog... omdat Vader het haar zo uitdrukkelijk heeft gezegd... als ze niet al te duidelijk had gemerkt, dat hij haar toch wel heeft gezien toen ze binnenkwam en dat hij daarna zijn ogen heeft afgekeerd en afgekeerd gehouden. Om de handschoenen... om de ribbeltjeskousen? Hè, het zweet breekt haar uit. 'Opgepast weer!'

Opnieuw doet hij voor, hoe je lopen moet, en wat eigenlijk pas lopen heten mag, dat is wel een heel ander lopen dan het lopen op gymnastiek. 'Allemaal gezien? Allemaal begrepen?' 'Ja mijnheer... ja mijnheer... ja mijnheer!' Een schok... Nu gaan zijn ogen de rijen langs en onderzoeken de gezichten een voor een,... ze springen van de jongensrij op de meisjestij, en lachen tegen Meta, die helemaal vooraan zit, tegen de andere meisjes, die het dichtste bij hem stonden... ze kijken vriendelijk naar die hij nog niet zo kent, die zich wat achteraf gehouden hebben... ze blijven even stil voor gezichten, die twijfelen of ze wel begrijpen... ze komen naar haar... en ziezo... als hij nu kijkt,, dan pakt ze zijn ogen, en houdt ze even vast en zal tegen hem knikken... dan weet hij tenminste dat ze niet uit

¹53