Vier jaargetijden

als hadden ze hem niet allemaal allang gezien: de Margarine-jongen! Ze kijkt naar hem op en moet hem even benijden: hij ziet er precies als de anderen uit. Hij is al bijna bij de stoeltjes en wil zich aansluiten, maar de laatste jongen werpt lachend zijn armen en bovenlijf over die stoel —, nu moet de Margarinejongen wel een stoel verder gaan zitten. Er zijn er al een poosje geen meer gekomen, iedereen schijnt binnen te zijn... Mijnheer Boutelje gaat naar de piano en tilt er zijn kleine viool van af, die lag daar al die tijd op zijn rug, en heeft de kleur van een wilde kastanje, met prachtige, vurige, lange strepen erover. De meisjes komen zitten... wie zal ze naast zich krijgen? Ze staart voor zich uit, maar spiedt uit de hoek van haar oog... ze wisselen... ze ruilen... lachend dringen en duwen ze elkaar... en ellendigerwijs treft het ten leste net, dat er tussen haar en de laatste een stoel is leeggebleven. Ze blijft staren, over de lege glimmende vloer heen, over de jongensrij heen... er is een muis-kleurig behang met gouden biezen... de lichtblauwe handschoenen liggen in haar schoot... haar ogen doen. pijn... en ze kijken allemaal naar haar kousen... 'Jongelui...'

De strijkstok tikte, gebiedend, aandacht en stilte meldden zich als geroepen, onmiddellijk op die gebiedende tik. Plotseling hoor je luid en eenzaam het driftig snorren van de kachel, zo rad als stond er achter het geblakerde scherm een naaimachine verborgen. En ineens valt haar in: ik ben in het 'Huis 1775' en ik heb er nog niet aan gedacht, ik heb het nog niet gevoeld!

149