Vier jaargetijden

Ze hebben gewacht op de uitverkoop bij juffrouw Nolle toen Moeder had gehoord van Rachel Kaas, die er al haar 'fournituren' koopt, dat die precies vandaag beginnen zou, omdat je daar spotkoopjes krijgt, wat nu weer duidelijk is gebleken, want de handschoenen kosten in gewone tijden één gulden tien. 'Maar Moeder... Moeder, kijk nu toch eens even die handschoenen aan!'

Half uit hun vloeipapier liggen ze bijna open en bloot naast het witte servet dat Moeder voor het broodeten over tafel spreidde... en blauw zijn ze, hemelsblauw zijn ze... dan moeten ze in daglicht wel vlaggeblauw zijn, dat ze bij de lamp het eerste ogenblik wit konden lijken. Dat is nu wel iets om helemaal, verslagen van te staan. Maar neem nu nog eens even het dekservet van tafel, doe dat wit uit je gedachten weg, kijk nu eerst naar je blauwe rok, naar het blauwe kaft daar om dat boek... keer nu weer je ogen naar de handschoenen... zie je wel? Ze zijn weer helemaal opgeblankt, en met buren zo hagelwit als tafelgoed zullen ze toch vanavond wel niet in aanraking komen. Rol ze dan nu maar weer gauw in hun vloei!

Wat klaargekochte ribbelkousen toch veel zachter en vaster het been omvatten, mooier spannen dan de zelfgebreide die ze anders draagt. Ze fleuren de schoenen op, wie kan ze van lakschoenen onderscheiden? Nu de jurk... wat heeft die lieve, goede juffrouw Content hem mooi vermaakt, wat keurig afgewerkt-hij gaapt een beetje aan de hals, maar Moeder weet raad, Moeders antieke gouden broche! En nu is ze

143