Vier jaargetijden

was, en dat wist ze, of neen, dat wist ze eigenlijk niet precies, ze wist alleen dat Moeder ook eens in haar leven naar een opera is geweest, wel vijftien jaar geleden, en die opera heette: De Troubadour en soms spreekt Moeder daar nog wel over of zingt er wijsjes uit. En dan schijnt er ook nog een andere opera te bestaan, die 'Götterdämmerung' heet en die ze tegenwoordig spelen, ze ziet het woord soms in de krant staan, het betekent 'Godenschemering' en doet haar rillen... maar 'Götterdämmerung' is meer dan 'Godenschemering'.

Juffrouw Geel is nog even op die overeenkomst teruggekomen. Zij houdt het ervoor dat een Rabbijn in die oude tijd de wijs heeft gehoord in de opera, waar hij kan zijn heen gegaan, zoals Moeder immers naar 'De Troubadour' is geweest, en dat hij die wijs zo mooi vond, dat hij die later in de kerk is gaan zingen! En ze moest daar Vader eens naar vragen. Dat heeft ze maar stilletjes gelaten... want natuurlijk, verbeeld je, natuurlijk is die wijs uit Sjoel in de opera gekomen, maar Vader zou misschien verlangen dat ze dat tegen de juffrouw zei, en wat heb je daaraan? Ze hebben nog even zitten praten, ze heeft een kopje thee gehad, en de breikous... is vergeten in de vensterbank achtergebleven!

Zo is het gegaan dat de mensen van de lampekap van juffrouw Geel in het 'Huis 1775' zijn komen wonen en twee keer sindsdien is het schrikbaarlijk, is het heerlijk, maar bijna bang, als echt geweest... één keer met volle maan, en één keer met zonsondergang. Toen drong

136