Vier jaargetijden

Zijn hand ligt nu voor hem op de rand van de tafel. Die ring... zat honderd jaren onder de grond... en is uit dat graf weer voor de dag gekomen... is uit de aarde vrij gemaakt... is in het daglicht verschenen... en is nu misschien al weer honderd jaar boven de grond. Want Kaatje Baas had hem van haar moeder, zoals Jaap hem nu weer van zijn eigen moeder heeft. 'Weet jij je nog wel te herinneren, Eis, waar bij ons op het kerkhof het knekelhuis stond?' Grootvader knikt dat hij het zich herinnert. Zo iets vergeet je toch ook niet! Al werd ze zelf zo oud als Grootvader nu! Een vreemde zou het bij hen niet licht op het Oosterkerkhof vinden, hij zou het hele pad voorbij kunnen lopen -, naast het bruggetje begint het, smal en zwart, en daalt zo diep de laagte in, dat zich het kerkhof als een zwarte aarden muur erboven verheft, je hoofd reikt maar net tot de onderrand van het hek... hoe lager het daalt, hoe schever en modderiger het wordt, het glibbert gevaarlijk naar de slootkant af, en daar tussen hoge bomen, met geel-groene builen op hun stam... daar kun je dan het knekelhuis zien staan, en het heeft maar één klein raam, als een scheef, scheel oog, een dof oog ook, omdat het zo stoffig is... en binnen in donker... dat weet je... dat hebben ze je, toen je klein was, al gewezen... beenderen van mensen... van honderden mensen door elkaar tot één hoop in een hoek gegooid... en stukken hout van hun doodkisten en hengsels en schroeven... van die schroeven, waar ze zulke ringen van maken... En zo zal elk knekelhuis wel zijn en uit net zo'n hoop heeft dus de

in