Vier jaargetijden

tot hij, na het brood-eten, naar de Rebbe kon gaan. Maar ja, nu zat het dan wel vast aan het tikken van de klok, maar de klok kon hij niet meenemen, die bleef thuis, die hield ook het niggentje thuis... Onderweg heeft hij het aldoor in zichzelf gezongen... hij is drie kennissen uit de weg gelopen om het onder het praten niet kwijt te raken, en is eindelijk, met zijn niggentje, bij de Rebbe thuisgekomen. Die was om tabak en hij moest even wachten bij zijn vrouw. Grootvader herinnert zich toch nog wel hoe die vrouw van Rebbe Jesaja Koopal snateren kon? Maar terwijl zij snaterde bleef hij zijn niggentje neuriën en moest hij antwoord geven, dan heeft hij het zo half-en-half zingende, althans in de maat van zijn niggentje gedaan... Maar op hetzelfde ogenblik dat hij de Rebbe de deur in hoort komen en dat hij even luistert wat de visboer zegt dat de bot kost... daar is hij zijn niggentje kwijt...

Ze hebben er samen naar gezocht, met de klok, met het horloge, maar ze hebben het niet terug kunnen vinden. En de hele dag is het hem niet weer ingevallen... want toen hij thuiskwam... toen had ook hun eigen klok het niggentje verloren... tot hij er 's avonds in bed weer naar lag te luisteren en aan het niggentje niet dacht... toen sprong het ineens uit de tik naar hem toe!

Van zo'n verhaal word je stil. Want je vraagt je af... waar gaat zo'n niggentje toch telkens heen... en waar komt het dan weer vandaan... en waar is het, en wat is het en wat doet het in de tijd dat je het kwijt bent? Je

106