In de schaduw

broers mee naar boven, dat gaf op de nauwe, gepropte gangen te veel geweld en gedrang.

Boven moesten de kinderen zichzelf of elkaar maar helpen. Maar voor Grootmoedertje was 't altijd een uitzondering, gunst, die ze door haar beleefdheid van steeds vragen en nóóit naar bovengaan of 't vanzelf sprak, slim-metjes alle dagen weer bedong. De onderwijzers wisten ook Saartje en Markie een paar stunteltjes, deerlijk geplaagd en geplukhaard soms door andere, wreed-sterke klassegenootjes.

Koele ochtendwind nu prikkelde fijn jolige kindertjes voor de nog gesloten norse school met z'n donkere gevel, boosaardig blikkend, als 'n mens die aan 'n pijnlijke ziekte lijdt en zich verbittert om de vrolijkheid van anderen. Fijntjes tik-tikkelde de bel van een trem, die langzaam voortgleed door 't kindergewriemel, de belriem speels-ritmisch bewogen door 'n muzikale conducteur. Boze gezichten van opgehouden haastmensen gluurden door de ruiten, bejouwd door de jongens.

Grootmoedertje en de kindertjes kwamen er juist aan, haastig, want vrezend, zich verlaat te hebben, en heel bang te komen na belluiden. Maar de deur was nog toe en berustigd bleven ze nu even 't troittoir bedrentelen, vlak voor de deur, die toch wel zó zou opengaan.

't Waren een paar schrale Jodenkindertjes, Markie en Saartje, arme schoolkinderen uit 'n te groot, slecht gevoed, slecht gehuisvest gezin. Saartje, fijntjes in een bleek-verwassen rose jurkje, met in 't matgele snuitje mooie ovale ogen en een heel klein neusje éven gebogen in 'n teer lijntje, met korte bruine kroesekrulletjes onder een vuilwit hoedje, leek, toch al zeven jaar, een kindje van vijf. Markie, ook zeven, was wat langer, maar lelijk, met 'n plompbonkig Jodenneusje waarlangs diepe groeven in 't magere witte gezichtje. Z'n blauw, grofkatoenen kieltje, hard brutaal kleurend in 't plassende, wijde morgenlicht, onhandig geprutst matrozenbuisje, dat toch wel leuk bij een bruine jongenstronie met frisse kijkers zou hebben gestaan, accentueerde pijnlijk de broze teerheid van z'n was-wit kopje, slobberde over de schamele schoudertjes, aan 't middeltje veel te wijd, als een ballon rondom uitbollend. Karikaturig versmallend, daaronder

121