In de schaduw

Amoeretje

Grootmoeder van Markie bracht ze alle dagen naar school. Iedere ochtend, netjes op tijd, kwam 't stelletje de straat inschuiven, op de hoek voorzichtigjes, beduusd door schel geklingel van heldere trembellen, fris de morgen in, grootmoeder met aan iedere hand 'n klein kindje.

Oud Jodenmensje was 't, met goedig-glimlachend, toch zorgelijk mummelgezichtje, als 't prentje van Alfred Lévy, 't schrale bandeautje, waaruit 't aan de slapen wit pluisde, strak getrokken in een zuinig knotje en daarop 't kleine mutsje van wat flodderkant en kleurig strikje.

Voeten in leren pantoffels, stug plooiend en builend, besloften sliffend, voorzichtigjes de stoffige keien van de oude-stad-straat, waar de school stond. Dat was een oud gebouw met hoge brokkelig grijze voorpui, vochtvlekkig en puistig als de huid van 'n leproos, en vreemd erin glanzend-heldere ramen met daarvoor hier en daar een vrolijkend bloemenruikertje, onhandig samengeknoet, lief geschenkje van een kind aan juffrouw of meester.

Waren ze bij de school, dan gingen ze bedaard met z'n drieën op 't trottoir staan, leunend tegen de muur en kijkend naar de voorbij rinkelende trems en de zwaar rollende vrachtkarren. Grootmoeder, lacherig, boog zich dan wel naar ze over en vroeg, of ze goed stonden, prettig keken, wees ze nu en dan 'n bijzonder hoge wagen en andere dingen van morgendrukte, met innige handdrukjes.

Saartje en Markie speelden nooit met fle andere kinderen. Grootmoeder bleef bij ze, tot de bel ging. Dan handig lanceerde ze de twee kleine Jodenkindertjes door het luidruchtig aangedring van de hele bende door naar binnen, tot ze in de muf-vochte, halfduistere kinderwrieme-lende gang stonden.

En iedere morgen weer, 't hoofd wat op zij, met lieverig-vleiend lachje vroeg ze, oogknippend naar boven, de surveillerende onderwijzer: 'Mag et menéér,' met een dikke Joodse 'g' en die eigenaardige beleefd-heidstoon, die zelfs Joodjes-van-de-straat iets zo bijzonder hoffelijks geeft. Want eigenlijk - en dat wist Grootmoedertje wel - mocht er geen van de ouders of grote

120