In de schaduw

'Was-je mee in de winkel... ?'

'Ja...'

'Dan is 't etzelfde,' zegt vader.

'Wat waait-et, zeg,' leidde 't jongetje af... "t Was toch zo akelig bove...'

'Nou maar hiér ook,' verzekerde 't zusje...

'Von-jij 't een mooi verhaal... van vader?'

'Wellek?'

'Nou... van dat dooie kind...'

'Mooi wél,' gaf ze toe, 'maar èng, hoor.'

'Weet-je, wat-ik nou strakkies dacht, toen ik de deur open dee... as er nou bij óns ook eris zo'n kerel binne-kwam... want iedereen mag binnekomme... wis-je dat?'

'Ja zeker,' bevestigde 't zusje, blij_vdat ze nu óók wat wist... "t staat immers in-et boek. "Al die honger heeft, kome en ete." Waarom staat 'r "kome en ete?" '

'Dat weet 'k niet,' bekende Dolf... 'nou zég, maar as er nou eris zo eentje kwam, zo'n vreemde kerel... die je nog nóóit gezien heb... met een lange zwarte baard... en 'n lange zwarte jas an.'

'Waar vandaan?' huiverde 't meisje.

'Dat... weet 'k niet. Errèges vandaan... en dan zó maar bij ons an tafel kwam zitte... en niks zégge... wat zou 'k bang zijn.'

'Hoe ging 't ook weer verder?' vroeg ze peinzend.

'Nou... toen lei-die stilletjes dat dooie kindje onder de tafel... en toen kwamme d'r soldate... dat was zo afgepraat met die kerel... noü... en toen zeien ze, dat die Joden 't vermoord hadde en toen stakke zullie die Joden dood...'

'Met messe?'

'Ja...'

Stilte.

'Hoe laat zou 't zijn?' vroeg Dolf.

'Ga deris kijke,' ontweek 't zusje.

'Zeker al bij énen,' vermoedde hij, 'wat waait et, hé...?'

'Zou de deur op slot weze?' vroeg ze in enen.

'Immers nóóit, de seider-nacht... De deur mag niet eens op slot... vader zegt... nou past de Messias op ons

117