In de schaduw

veel harder geluid.'

'En dan?' vroeg 't meisje, gespannen.

'En dan, ja... dan kijkt-ie... of je goéd ben geweest of slecht...'

'Hoe ziet-ie dat, zég... zég?' vroeg 't kind in spanning. ..

"k Geloof dat-ie op je voorhoofd kijkt... Vader zegt... daar 'staat alles op geschreve... Maar wij kanne 't niet zien. En as-je goed ben, mag je mée...'

'En as-je slecht was?'

'Nou, dan ga je natuurlijk naar de hel...'

'Als-ie nou eris kwam,' bibberstemde 't meisje opnieuw. .. 'zou je schrikken?'

'Niet zo tellekes zégge...' ontweek hij, schuw, wég uit z'n aplomb.

Ze zwegen. Luisterden naar de wind. 't Drijvend vlammetje in 't olieglas op 't kastje wapperde even heen en weer; over de muur, over de tafel bewoog stil de vredige lichtschijn. Schor tikte de klok en duidelijk-hoorbaar was 't krakend kreunen van de bomen buiten.

'Vin-jij de seider-avond prettig?' vroeg 't ventje.

'Nou,' antwoordde z'n zusje, 'maar wat; lekker eten, soep... verse matses... en wijn...' 'Wijn,' minachtte 't wijze kereltje... "t is niet eens wijn.'

'Morgenochtend krijgen we wijn.' Ze gebaarde naar 't glas op zilveren voet, gevuld met de rode wijn en door 'n grillig-gekarteld paasbroodbrok afgedekt. Gewoonlijk werd dat de andere morgen uitgedronken.

'En as hij dan komt...?'

'Hij is nog nóóit gekomme...'

'Hij kan toch komme... ieder jaar... 't staat zélf in 't boek...' betoogde 't broertje.

'Zeg,' aarzelend vervolgde hij dan... in 'n bui van vertrouwelijkheid nu eenmaal... 'zal 'k je deris wat zegge...? Maar niet an de andere verkraaie... hoor...!'

'Wat?' vroeg ze, nieuwsgierig.

'En niet dermee plage,' bedong hij nog...

'Nee, nee,' verzekerde 't zusje...

'Nou... je weet toch wel... as we de morour gegete hebbe... dat ik dan de deur moet opezette... zie je...

115