In de schaduw

Ze leunden nu, half opgericht, op de elleboog, de gezichten naar elkaar toe, 't meisje haar rug de kamer toegewend.

Even luisterden ze naar 't windgerucht buiten, en als dat weer stilde, zei Dolfje, dromerig:

.. Kijk... daar staat 't glas wijn voor... je-weet-wel...'

'Ja,' fluisterde 't meisje, begrijpend zonder omzien. 'Zou-die kommen, vannacht...?'

't Jongetje trok de dekens over z'n smalle schoudertjes...

'Zou je 't willen?' huiverde hij...

'Neè,' beweerde 't zusje, resoluut.

'Dat mag je niet zeggen,' berispte hij, plichtmatig... 'Ik zou wel willen... dan gaan we naar Palestina terug.'

'Zou 't daar èrreg mooi weze?'

'Nou,' verzekerde de jongen, met overtuigd enthousiasme ... 'en daar groeie zülleke sinaasappels... in 't wild...'

'En gane-we dan met 't spoor?' kwam ze nuchter...

'Met 't spoor?' herhaalde hij, onthutst, 'n onbestemde teleurstelling in z'n toon... 'nee, hóór... lope... helemaal lope!'

'Is-et dan niet èrreg ver...?'

'Noü... ik heb 't gezien op de kaart... 't Is wat ver... en vlak bij 'n grote zee...'

Even zwegen ze. 't Meisje wendde zich om, trok haar kussen wat naar beneden, lei haar hoofd er op en tuurde zo de kamer in. 't Jongetje, half-zittend, keek over haar heen.

'Hoe zou 't nou eigenlijk gaan, as-ie komt?' fluisterde 't meisje weer. Ze was wel twee jaar ouder dan Dolfje, die nog maar zeven was, maar ze vond hem erg knap en vroeg 'm altijd alles.

'Weet-je dat niet?' Er was triomf iri z'n stem om z'n overwicht van jongere maar knappere broer op z'n ouder en dommer zusje... Maar daarna werd z'n stem weer geheimzinnig, z'n ogen vér, als zèg hij de dingen.

'Midden in de nacht____dan komt-ie, dan komt-ie

overal in huis... en hij blaast op 'n grote bazuin... 'n sjoüfer, zie-je, net as 'n sjoel... maai véél groter en...

114