In de schaduw

van main... va main cente... Wou je dat an dat rooie Jodekind geve... Hiér da-ding...'

En energiek pollepel-zwaaiend wilde ze 't Pietje weer ontgrissen.

Pal stond die. De strijd gaf haar moed.

'Nou... en 't is toch voor Racheltje. ,. 't Is mijn kusse... jullie kanne nou allemaal je cente wêrom-krijge... 't zèl nou voor Racheltje zijn...'

Vals-spichtige Trijntje Bont glupend beklom, achter Pietje, wagglende taboeret... rukte... ineens 't kussen uit de al verslappende, opgeheven handen... die in de schrik-en-verbazingstilte, plots vallend na de herrie, even omhoogblèven...

Maar furieïg keerde Pietje zich om, en vóór vals Trijntje de buit geborgen had, griste ze vinnig 't ding weer af. Eén mooi rood kwastje lei 't af, dwarrelde bloed'rig naar de grond tussen vale lappepap...

't Kussen nu geschonden, 't verleidelijk-gloed-nieuwe eraf, werd er ruw om gevochten.

In de stikwarme, half duistere kamer, om de roetuit-gulpende lamp, plukhaarden ze nu als katten dooreen... omschoppend stoelen en hete stoven onder de scheefge-schoven tafel uit.

Tante Mietje, bleek en zwetend van gruwelijke angst - moord en doodslag zag ze er van komen - was geretireerd, stónd nu tegen de muur, geborgen achter gemoedelijk rotan-geraamt. Wild vloog 't ruggekussen, deerlijk gehavend, van de een naar de ander. De rode en zwarte draden, slangig opgekruld, zwierden erbij, de kwastjes waren afgerukt en geel-slijmige proppen vulsel puilden er uit, als ingewand uit 'n dood lichaam. Ieder gaf 't eerst hevig-begeerde, nu fel-gehate ding nog een hak en 'n trap... De Jodenmeid zou 't niet hebben...

Als op 'n Sabbath van duivels en heksenbroed ging dat een poosje nog door, tot tante Mietje, achter potkacheltje omloerend, een gluipend vlammetje zag oplekken, waar een al te levendig kooltje de boel had aangestoken...

In hevige angst voor ongeluk, gilde 't ouwe mensje... 'brand... brand...' al hoger uithalend in 't rumoer... 'brand...' dan wanhopig-half-huilend... 'Pietje... Pietje... Pietje-dan-toch... je huis brandt...'

106