In de schaduw

meent 't zo kwaad niet... Nou, Rachel, ga jij nou ook maar weer zitte, dan ka-me verlote...'

Bedeesd Racheltje beklom haar taboeretje, met de ogen besmaald door Hendriek, die vies-mondtrekkend, demonstratief rokken bijeenhield, ofschoon er twee ta-boerets tussen waren.

Op de tafel, helder vlekkend 't stukje blootgemaakt zeildoek, lagen de papiertjes, lappenrommel rondom opgestuwd tot proppige dijkjes.

Gerret zocht er een uit de hoop en 't dikke timmermanspotlood, egaal vettig tot glimmende punt, of 't nooit werd toegespitst, log vochtend op z'n natte dronkemanstong, schreef hij, zwaar-indrukkend op 't tafelblad, 'ruggekusse'.

Van allemaal was de aandacht nu zéér gespannen en de schrale vlasstaartjes aan grove, bij een-gebukte koppen, vettig glansden in rossig lamplicht. Dik hing de hitte, doorwalmd van de broeistankjes onder de tafel uit, waar donker gewriemel was van muf-warme kousevoeten, die de schoenen- en klompenhoop bijwijlen rommelig beroerden.

Pietje vouwde de papiertjes op en dee-ze husselend in een kluwe-tobbetje van bruin hout met tinnen randen.

Alle meissies hadden een lootje, dat maakte twaalf, tante Mietje een, en Pietje zelf ook een. Dat had ze zich allang voorgenomen, won zij het, dan was 't voor Joden-Racheltje.

Maar nu de papiertjes met het éne, het goede er tussen, toegevouwen lagen in 't bakje, wist ze zelf eigenlijk niet meer, wat ze hopen moest... twijfelend of 't, als 't toeval zó wou, in vrede en vriendschap zou aflopen.

Zes lootjes waren door kennissen gekocht en voor die zou, 't eerst, tante Mietje trekken.

Bibberig nam ouwetje, sterk doorvoelend gewicht van 't ogenblik, met de dorre, bruinige vingers er één uit 't hoopje... wou meteen openpeuteren.

Maar Gerrit hield terug:

'Nee tante, éérst zegge voor wie. Nou Piet?'

'Voor... voor... juffrouw van Leeuwe...'

Krakerig openprutste tante 't papiertje... Allemaal keken ze, en, daar juffrouw van Leeuwen een nietje

103