Verdediging van het Westen

vakvereniging en partij dan tegen de bourgeoisie en het fascisme. Doch de werkelijkheid is, dat het Plan in alle landen een reclame-middel voor die bureaucratie geworden is.

Van enig diepgaande ernstige verandering in de geestesgesteldheid der socialistische partijen is geen sprake. Zo’n verandering kan trouwens alleen van een nieuwe élite uitgaan. Dat er verandering is, zou Ik niet graag ontkennen. Men is, zo verbeeldt men zich, „realist” geworden. Men staat „positief” ten opzichte van het vaderland, de vlag en de wimpel der monarchie, derzelver smakeloze privé-aangelegenheden en de daarbij behorende jool. Het zou beter zijn als men „positief” stond ten aanzien van de goede smaak, de beschaving, de nationale cultuur van heden, die allen alleen gediend kunnen zijn door het stelling nemen tegen huichelarij, kruiperigheid, stroopsmeerderij, en al die verdere rommel die men zonder protest laat passeren, ja waarbij men zich aansluit.

Daar waar men meent heel erg „realistisch” te zijn, doet men mee aan de nationale verdediging, om maar niet te spreken van het nog ergere geval dat men de zaak naar commissies en rapporten verschuift, de verdediging „in principe” aanvaardt en in de practijk door kleinzielige vitterij saboteert. En men beseft niet eens dat het werkelijke realisme ten aanzien van die nationale verdediging zich uiten moet in een eigen politiek waarin de houding ten aanzien van de binnenlandse en de buitenlandse vraagstukken tot èèn geheel is verwerkt met de houding ten opzichte van de militaire kwesties. Men moet aangeven welke buitenlandse politiek men wil en men moet streven naar een betrouwbaar en sterk leger nodig voor het toepassen dier politiek. Dat is realistisch en positief. Het al of niet protesterend aanlopen achter de onbekwame en reactionnaire knarren der officiële legerleidingen heeft met positief socialisme, met de politiek ener socialistische élite, niets gemeen.

Er zijn dus veranderingen, zo als er ook veranderingen zijn in de mens wiens tanden en haren uitvallen, wiens aderen verkalken en die „verstandig” gaat worden, anders gezegd, de strijd opgeeft. Wie de socialistische beweging goed en tot in bijzonderheden kent en dus ook de waarde van de personen kan beoordelen, die ziet de aftakeling onophoudelijk verder gaan. Zeker, de ouden sterven, en jongeren komen op hun plaatsen. Maar heeft dat iets met verjonging, vernieuwing, het ontstaan van een nieuwe élite te maken? Het tegendeel is het geval. De jongeren zijn bijna zonder uitzondering van nog oneindig slechtere kwaliteit dan de ouderen, die al niet meer mee konden. Het is helaas waar, dat er vakverenigingen zijn met honderdduizenden leden, in wier leiding en topkader geen mens, zelfs maar van derderangs kwaliteiten meer te

254