Verdediging van het Westen

sfeer de Angelsaksische regeermethoden, laten bestaan of pogen te scheppen.

Zie hier waarom alle gepraat over een „gefasciseerd socialisme” (Roditi) zo gevaarlijk is, zelfs al wordt daarmee, zoals hij Roditi zoiets voortreffelijks bedoeld als een socialisme dat over de nodige flinkheid, hardheid en voortvarendheid, beschikt en dat inplaats van hersenschimmen na te jagen, vóór alles met wil tot realisatie is geladen. Doch wie dit wil bereiken door concessies te doen aan de geest van het fascisme ') door toenadering te zoeken tot de totalitaire beginselen, komt onvermijdelijk terecht in de verstarring en de permanente explosies. Alleen een vrijzinnig socialisme, dat de erfenis van het demo-liberalisme zonder aarzelen aanvaardt en dat zich energiek en strijdbaar naar het concrete richt, naar de realisatie van een dagelijks leven vol „klank en kleur”, kan redding brengen.

Loopt echter ook dat weer niet uit, zo vragen de anarchisten en de sceptici, met Nomad en Simone Weil, op een nieuwe regering, een nieuwe onrechtvaardigheid, een nieuwe heersende klasse en een blijvende onderdrukking van de „arme drommels met eelt op de knuisten” (Nomad) de eeuwige niet te beëindigen tragedie?

Een dergclijke redenering, geplaatst tegenover een liberaal-socia-lismc dat ernst maakt met zijn leuze „vrijheld-welvaart-bescha-ving”, mist iedere concrete grondslag. Want al neemt een dergelijk socialisme ook de ongelijkheid der mensen tot uitgangspunt en acht het een wereld zonder daarop berustende hiërarchie en zonder regering, een hersenschim, het ontkent de noodzakelijkheid van een eeuwig voortbestaan der categorie van de „arme drommels” d.w.z. der hongerenden, ontberenden, vernederden en beledigden — en daarmee ook van de eeuwige tragedie die daaruit voortspruit — (niet natuurlijk de eeuwige aanwezigheid van andere tragedieën die voortspruiten uit de plaats van de mens in de natuur, een categorie waarover we in dit verband niet behoeven te spreken, maar aan wier bestaan we even wilden herinneren, om te doen zien dat wc niets gemeen hebben met het flauwe „optimisme” van zoveel socialisten).

De tragedie die Nomad bedoelt is echter daarom niet onoverkomelijk, omdat de welvaartspolitiek van het socialisme een heel reële en

!) Hetzelfde geldt dus ook voor Otto Strasscr c.s. eveneens voor de sociaal gezinde jongere Katholieken en Calvinisten.

^7