Verdediging van het Westen

verdeeldheid, verkettering, is, juist omdat de voorhoede aangetast werd, moeilijk te overschatten. En aan het eind van het tijdperk moeten wij constateren, dat nagenoeg niemand het socialisme der socialisten nog ernstig neemt, ook de socialisten zélf niet, terwijl toch de drang naar de socialistische idealen, zoals wij die omschreven, geweldig sterk is, ofschoon ze zich in de zonderlingste vormen openbaart. Vandaar dat wij het nodig achten dit zogenaamd wetenschappelijk socialisme de rug toe te keren en ons opnieuw te wenden naar het concrete en menselijke socialisme waarvan we het betrekkelijke, maar ook het mogelijke, hebben aangegeven.

Die betrekkelijkheid, die noodzakelijkheid om telkens nieuwe concrete doelstellingen te zetten, om het bereikte uit te breiden en te verbeteren, deze erkenning van het altijd onvolkomen blijven van ons socialisme, dat is tevens de kern van die „permanente revolutie” die wij met Simone Wc11 en met Max Nomad ') als een essentieel element zien van elk socialisme dat niet tot een nieuwe tyrannie, een nieuwe kerk, een dogmatiek, en een vijand der mensheid ontaarden wil.

Intussen is het juist dat geen enkele revolutie alleen maar permanent kan zijn, wil ze niet ontaarden in een chaos, wil ze niet tot uitsluitend eigendom worden van hysterische en pathologische naturen. Alleen al het feit dat de grote massa conservatief is, of juister nog kortademig, gauw vermoeid, maakt het noodzakelijk, telkens weer tot perioden van rust, van consolidatie, te komen, perioden die op de eeuwig rustelozen de indruk maken van „verraad” aan de revolutie.

Als Georges Roditi *) de stelling poneert dat alleen maar een „ver-raden-revolutie”, een geconsolideerde, genormaliseerde, revolutie kansen van voortbestaan heeft, en dat alleen door een dergelijk „verraad” de waardevolle elementen van een revolutie behouden blijven, dan erkennen wij graag dat daarmee cèn kant van de kwestie scherp, overscherp misschien, belicht wordt, die vooral door de „revolutionnaire” socialisten met onbegrijpelijke verblindheid verwaarloosd is.

Het is gemakkelijk genoeg de fout van een starre redenering als die van Roditi op te sporen: Verraden revoluties, kunnen zich ongetwijfeld gedurende langen tijd handhaven, omdat ze aan de ver-

Zie: Max Nomad: ..De tragedie der arme drommels’' in ..Dc Nieuwe Kern", April 1937.

²) Zie: Gcorgrs Roditi: ..Om Klank en Kleur" in ..De Nieuwe Kern ’ van Mei en Juni 1937.

225

Verdediging van het Westen 15