Verdediging van het Westen

dat de schildering van het niet bestaande land, die ik daaraan vooraf liet gaan, meer in overeenstemming is met het socialisme dan al de formuleringen die men in de programs cn de litteratuur der communistische, socialistische of anarchistische groepen pleegt te vinden, cn tegelijkertijd meer In overeenstemming met wat onder mensen mogelijk kan worden.

Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik er niet zeker van ben, dat een dergelijke toestand onverenigbaar Is met de aanwezigheid van een zekere mate van privaat-bezit. .. dus met het „kapitalisme”. Zeer zeker zal het een georganiseerd, gereglementeerd, beknot, gecontroleerd en gedirigeerd kapitalisme zijn, waarin de individuele kapitalisten geen machtspositie van enige betekenis meer hebben, terwijl alle werkelijke macht in handen is van de organen die de democratische staat zich geschapen heeft, maar niettemin zou een socialist uit de oude school hier nog zoveel privaat-bezit ontdekken dat hij zou weigeren de bedoelde staat „socialistisch” te noemen en dat hij vermoedelijk de enige zou zijn die er zich niet op z’n gemak zou voelen, omdat hij nog boeren zou zien, in ’t bezit van hun grond, baasjes cn winkeltjes met eigen zaken cn zelfs industriëlen die doorgaan met over „hun” fabriek te spreken ofschoon ze er, goed beschouwd, niet erg veel meer in te vertellen hebben.

Het is mogclijk dat we een dergelijke toestand nooit zullen aanschouwen. Het interesseert me in zover heel weinig, dat ik allerminst de behoefte gevoel als kampioen voor het privaat-bezit op te treden en te beweren dat het onmisbaar zou zijn. Integendeel als het nodig is dat privaat-bezit op te ruimen, dan moet het gebeuren cn dan heeft die opruiming m’n steun en m’n zegen. Maar ik vind tal van andere factoren belangrijker en ik weiger me blind te staren op die ene factor van het privaat-bezit en daardoor buiten staat te zijn het maatschappelijk complex te zien en aan te pakken.

Vandaar dat Ik nogmaals verklaar: cr is een socialisme mogclijk met privaat-bezit; cr is een maatschappij mogclijk zonder privaatbezit cn tegelijkertijd zonder een spoor van socialisme!

Rusland is het type van een maatschappij met snel verdwijnend privaatbezit en tegelijkertijd zo vol gruwelen, dat een socialist alleen dan recht op deze naam heeft, als hij een dure eed gezworen heeft, met al z’n krachten mee te werken aan de vernietiging van het régime cn de wereldbeschouwing, die in Rusland heersen. Duitsland, Italië, Japan, zijn landen waar het privaat-bezit steeds minder speelruimte en macht over houdt, en waar het op den duur

217