Verdediging van het Westen

WAT IS SOCIALISME?

I

De klassieke definitie van socialisme, de definitie die tot voor kort door de grote massa dergenen die zichzelf „socialisten” noemden, bevredigend werd geacht, is zó bekend, dat het enige zelfoverwinning kost haar nogmaals neer te schrijven. Zelfoverwinning, omdat men zich min of meer schaamt die schrale formule honderden malen te hebben gehoord, en zelfs wel eens een enkele keer te hebben uitgesproken, zonder onmiddellijk te protesteren tegen haar banaliteit haar niets-zeggendheid en de pretentie van haar „wetenschappelijke”, „kocl-objectieve” vaststelling als zou een toestand waarbij „grond en productie-middclen aan de gemeenschap behoren” met een soort van „natuur-noodzakelijkheid” niets meer of minder dan „socialisme” zijn. Ik weet wel dat men verontschuldigingen kan zoeken en kan vinden. Nietwaar, er zit toch ongetwijfeld een stukje waarheid in zo’n definitie. En bovendien wat komt het er op aan of er van tijd tot tijd zekere klanken worden uitgestoten, terwijl de mensen die de formule opzeggen, in werkelijkheid met geheel andere dingen bezig zijn, zoals b.v. het verwerven van een parlementaire meerderheid, het oprichten of versterken van een partij of een vakvereniging, het voorbereiden van een vergadering, een staking, of een opstand, het streven naar een regering gevormd door partijgenoten of geestverwanten, welke regering dan meer werk en brood, recht en vrijheid en levensvreugde moet waarborgen?

Gesteld dat al deze dingen, of een aantal ervan, de moeite waard zijn, is het dan zo erg dat degenen die er naar streven, zo nu en dan een formule prevelen die kalmerend, inspirerend, op hun gemoed schijnt te werken en die bovendien ook nog enige juiste momenten bevat?

Juist is immers, dat het streven naar een maatschappelijke orde, zich niet mag en kan laten tegenhouden door de eigendoms-toc-standen die op het ogenblik bestaan. Voor zover het privaat-bezit een betere orde belemmert, dient het opgeruimd te worden. Blijkt het nodig te zijn, het gehele privaatbezit aan grond en productiemiddelen te doen verdwijnen, wel, dan zal dat dienen te gebeuren. De formule zegt, in een niet erg duidelijke taal dat niet alleen de heerschappij van vorsten en edelen „bij de gratie Gods”, de heer-

210