Er is geen gisteren, er is geen morgen

observatie ligt in Bronovo. Vanavond zal het na weken weer de eerste keer zijn dat ik ga slapen zonder Debbie in dat andere bed. Vanavond zal het ook druk zijn met de telefoon. Velen die het goed en niet goed met ons menen zullen me opbellen. En ik zal gelukkig kunnen antwoorden! Niets ernstigs zeggen de doctoren, maar voor alle zekerheid proberen uit te vinden waarom ze zich ziek voelt. Maar ze is weg vanavond, ze zal nog dagenlang weg zijn. Dagenlang alleen. Zonder Debbie. God, bescherm haar. God, neem haar achter uw schild. En de Engel des Heren staat opeens naast me. Daar op dat duin. Ik voel me niet meer zo wurgend alleen.

‘Zeg wat, Engel,’ fluister ik.

‘Niet bang zijn, Mare Koerlander.’

‘Kunt u me rustig maken? Kunt u me zeggen dat ik mijn Debbie niet zal verliezen?’ fluister ik voort.

‘Niet huilen, Mare Koerlander. Eens komt de tijd voor alles wat God leven gaf. Dit is zijn prerogatief. Het leven geven en terugvorderen door de dood. Ik heb iets voor u gedaan, ik zal het God biechten. Ik heb gekeken op uw levenskaart. Nog jaren zal Debbie leven naast u. En dit. Ik hoop dat de Almachtige mijn voorstel zal aannemen. Eens zal Debbie gaan. Voor u. En zonder pijnen. En zeer kort daarop zal ik u aanzeggen om haar te volgen.’

‘Dus Debbie zal geen pijn en geen verdriet in eenzaamheid hebben?’

Tranen liepen over mijn wangen, maar het wurgende was uit mijn keel verdwenen.

‘Zo zal het zijn. Slechts zeer kort zult u Debbie overleven. Wees nu kalm en rustig. Nog jaren in verschiet Mare Koerlander. Dank Haqodaush boroech hoe. Hier op deze plaats en op uw knieën. Hij meent het nog

290