Er is geen gisteren, er is geen morgen

schreeuw om méér geld uit de schatkist, dat iedereen aanheft die eens van de staatsgelden heeft geslurpt. De schrokkigen. Ik herinner me het bijbelwoord: ‘Laat mij toch slorpen van dat rode, dat rode daar, want ik ben moede.’

Misschien is er zoveel van het ‘rode’ geslorpt dat men daarvan moede is. Voor vele jaren. Hoe zullen ze de toekomst ingaan? Met nog meer eisen en drie zondagen per week? Een goed verzorgd leven komt voort uit arbeid, alléén uit arbeid. Het klinkt eentonig. Als het onafgebroken druppelen van water op een steen. Arbeid, arbeid, arbeid. En met de handen telt evenveel als met het denken. Hoofd en hand, de tweelingbroeders in het leven.

We zijn weer teruggekeerd. Parijs en Londen hebben ons wat opgefrist en ons wat dorpse leven in Wassenaar even doen vergeten.

Maar Debbie klaagde een beetje. Een pijntje hier, een pijntje daar. Onze vertrouwde huisdokter heb ik ontboden. Hij was de rust zelve. Ik niet. Daarom keek hij me wat olijk aan. Zei:

‘Meneer Koerlander, we gaan mevrouw eens grondig nakijken. Een van mijn vrienden is een zorgvuldige internist. Praat met mevrouw om zich te laten observeren en wij leveren weer een jong wijfje terug.’

‘Ik reken op u, dokter.’

Onze handdruk was een symbool van vertrouwen.

Ik sta op het duin. Voor me de eindeloos lijkende zee, omdat ik de horizon niet wil zien. Ik staar in een stukje van de eeuwigheid. Ik denk aan mijn Debbie die nu ter

289