Er is geen gisteren, er is geen morgen

‘Wat betekent jij ook?’ vroeg ik.

Ze glimlachte weer, wiste haar ogen af met haar servet. Toen zei ze:

‘Niet boos zijn, Mare. Ik heb de oude mevrouw Liep-mann gevraagd om morgenavond hier te eten. Toen vroeg ze of ik Geber en z’n vrouw ook wilde vragen. Joop is er toch ook voor Judith? Ik had het zo te kwaad toen Rebecca bijna smeekte om sjolaum, sjolaum.’

Weer begon Debbie te huilen. Mijn jiddisje memme.

‘Salomon en ik hebben haar en de jongens sjolaum beloofd.’

‘Een Koerlander-woord?’ vroeg ze met omfloerste ogen.

‘Een Koerlander-woord.’ Ik antwoordde dat met trots.

Zij lepelde haar soep. Ik zag dat haar gezichtje gelukkig was.

‘Zijn de Liepmann-zaken moeilijk, Mare?’

‘Nee, kind. Een hoeveelheid vers geld en een hoop franje afsnijden. En die jongens genezen van de modeziekte. Fusies, samendoen in plaats van stevig op je eigen benen staan en je eigen boontjes doppen. Zie je, Debbie, de zogenaamde moderne zakenman wil tegen een andere, een grotere jongen aanleunen omdat hij in zijn onderbewustzijn bang is. En ook wil hij boven zijn capaciteiten leven. Wanneer je geboren bent met een beperkte gave en slechts geschikt om een kleine zaak te overzien en te beheren, moet je niet hoger willen grijpen. We kunnen de natuur geen geweld aan doen. Als je op een fatsoenlijke manier een jaargeld kunt verdienen en je gezin daarvan onderhouden, wees dan tevreden. Ik zie het als een inzetting van de Eeuwige. Leef naar en van je capaciteiten.’

283