Er is geen gisteren, er is geen morgen

"t Kan niet op, ’t kan niet op,’ mompelde Salomon, ‘hoe is het mogelijk, dat ze nog wat verdienen!’

‘Salomon, je zult in Amerika nog wel wat anders gewend zijn.’

‘Ben ik, ben ik. Maar die hebben er de mezomme voor. Mijn jongens hebben ook zoiets weelderigs over zich, maar als je eens wist hoeveel eigen vermogen we hebben.’

‘Wil ik niet weten,’ antwoordde ik.

‘Heel verstandig. Hoef ik niet ontwijkend te antwoorden.’

We drentelden wat, terwijl een van de receptionisten onze komst berichtte. Ergens op de gaanderij van de eerste verdieping hoorden we een deur opengaan. Toen vlugge pasjes en daarop struikelde Geber Liepmann bijna naar beneden.

Geber Liepmann is een kleine magere man. Een groot contrast met zijn stevige forse broer Josafat, m’n aanstaande schoonzoon. Gebers spitse gezicht, z’n lange smalle neus, z’n bijna zwarte rusteloze ogen, z’n terugwijkende kin en te dikke lippen doen hem lijken op een knaagdier. Of een vos. Ik weet het niet, het interesseert me ook niet. Hij is oerlelijk en zijn vrouw heeft hem beslist getrouwd om zijn geld. Of zij is nog lelijker.

Na de vluchtige begroeting draaide hij rusteloos om ons heen, bevelen gevend aan de receptionisten en de portier. Toen wij de brede marmeren trap bestegen liep hij dan eens voor ons, dan terzij, dan weer achter ons. Een climax van rusteloosheid.

In zijn prachtige werkkamer werd hij kalm achter zijn bureau. Hij trachtte vriendelijk te glimlachen maar zijn ogen bleven keiharde zwarte stenen.

275