Er is geen gisteren, er is geen morgen

Maandag en dinsdag besteedde Salomon om Debbie en Judith te verwennen. Hij nam ze mee naar Amsterdam in Judiths autootje. Ik was daardoor maandagavond alleen.

Het is een vreemd gevoel voor een man als, na wat jaren rentenieren, op een avond zijn vrouw niet thuiskomt. Zolang hij zelf voor zaken dikwijls op reis is en in hotels logeert denkt hij daar nooit aan. In een hotel mist een man zijn vrouw niet. Hij is de hele dag druk bezig geweest, soms tot in het begin van de avond. De rust van alleen zitten in de lounge met het doorbladeren van kranten doet hem goed. Maar alleen thuis maakt hem onrustig. Hij drentelt wat door zijn woonkamer, loopt door zijn huis, zoekt iets. Hij wil niet bekennen dat hij haar mist.

Missen is kinderachtig, dat is goed voor een puber, die zijn eerste liefde ondergaat.

Er verandert niet zoveel in een mannenleven. Als zijn derde of vijfde of tiende liefde het aanvullende deel van zijn leven geworden is, mist hij dat deel als een gruwelijke amputatie.

Die maandagavond begreep ik opeens Salomon en Ruben. Voordien had ik me verbeeld hen te begrijpen. Maar begrijpen met verstand kan niet op tegen begrijpen met het gevoel, het hart.

Debbie had haar zorg voor mij achtergelaten in strenge instructies aan Lenie. Het meisje was er nerveus van geworden.

Was mijn borrel voldoende gekoeld? Was er voldoende borrelvoer? Was mijn soep goed gewarmd? Was het kalfsoestertje niet te rauw? De aardappels kruimig? De doperwtjes klein genoeg? Het fruitslaatje niet te veel

270