Er is geen gisteren, er is geen morgen

het Leonie omhoog. Het zit nog een beetje in m’n oren.’

‘Wat wil ze?’ riep Debbie nijdig wordend.

‘Wat wil ze niet,’ repliceerde Salomon. ‘Nou dat is verpleegster spelen voor een oude man. Want in haar ogen sta ik met één been in m’n graf.’

‘Hoe durft ze!’

‘Ze durft. Ik kan ’r geen ongelijk geven. Stel ze is tweeënveertig en stel we trouwen en na een jaar liefde wordt Salomon Koerlander ziek. En mijn innig geliefde Leonie gaat haar onbezonnenheid betreuren! Nou, Debbie, je hebt wel eens gehoord van het Gehenna. Dat ga ik dan tegemoet.’

‘Dus het wordt niets?’

‘Besinnt sich der nar, besinnt sich der Gacham. Dat heb ik op de terugreis gedaan. De dwaas heeft zich bezonnen en werd een wijze. Ik blijf leven met de herinnering aan Haggith, mijn kinderen en kleinkinderen en een paar keer per jaar kom ik jullie versjteren. Nah!’

‘That’s a deal,’ zei ik.

Opgeruimd knikte Salomon me toe. Zei tegen Debbie: ‘Fijn gevoel wanneer een mens zich genezen voelt van een mesjoggaas. Debbie, morgen ga je met me mee iets moois voor je kopen.’

‘Geen sprake van. Ik neem geen cadeaus van mannen aan. Verbeeld je als het uitkomt.’

‘Dan ga je taartjes met me eten.’

‘Mare, mag ik een snoepje van hem aannemen?’

‘Je mag,’ stond ik goedgunstig toe.

Zelden hebben we zo’n genoeglijke avond beleefd.

Zelden heb ik een mens zo gelukkig gezien als Salomon. Op tijd het gezonde verstand teruggekregen.

269