Er is geen gisteren, er is geen morgen

‘Debbielief, laat me nu eerst even thuiskomen, laat me dan gezellig eten en van mijn plaatsje bij jullie haard zal ik je vertellen van een verstandige vrouw, van een héél verstandige vrouw.’

Daarmee moest Debbie het voorlopig doen. Maar alle geduld wordt beloond. Toen Salomon in zijn stoel bij het haardvuur zat, een sigaar had opgestoken en zijn kleintje koffie omroerde, begon hij te vertellen. Het werd een dialoog tussen een dame en heer, voor bruiloften en partijen.

‘Mooi is ze wel. Heel mooi zelfs.’

‘Wist ik, daarom staat ze bovenaan op de lijst,’ zei Debbie tevreden.

‘Maar ze weet het. Ze weet het een beetje te veel.’

‘Een vrouw mag toch wel zelfbewust zijn, Salomon?’

‘Vanzelfsprekend. Maar ze moet niet gaan fantaseren wat voor grootvorsten, staatslieden, industriemagnaten ze kan verblinden en voor haar laten knielen. Bovendien is ze niet vast in de leer met haar leeftijd.’

‘Ze is tweeënveertig.’

‘En soms is ze tweeëndertig. En dan weer achtendertig. Eenmaal zei ze zelfs vijfenveertig.’ Tevreden nam Salomon een borstplaatje na zijn laatste slokje koffie.

‘Maar wil ze nu trouwen of niet, Salomon?’

‘Zakelijk geanalyseerd, nee! Ze wacht op een vurige jonge veroveraar. Die moet a la minute weg van haar zijn. En zijn hele leven niet meer overeind komen. Deze overwinnaar moet zeer ruime middelen bezitten, want Leonie wil op haar gemak de hele wereld zien.’

‘Spreken jullie elkander al met de voornaam aan?’

‘Het Leonie was niet van de lucht. Want in de bewonderende verhalen van al haar vereerders galmde steeds

268