Er is geen gisteren, er is geen morgen

vendels van de Mammoetwet. Leren, kindertjes, niet zoveel en vrij en onbekommerd leven! Leren, Marionnetje, een heleboel leren, dan kan je op je twintigste beginnen met een heleboel te vergeten. Een keer vraagt ze: ‘Weet u nog veel, opa?’ Ik antwoordde jiddisj: ‘Weet ik veel hoeveel ik nog weet.’ Maar dat begreep m’n kleindochter nog niet. Wat weet ik nog? Algebra? Meetkunde? Goniometrie? Scheikunde? Ja, H₂S0₄, dat weet ik nog. Gelukkig. Wat het rijk in mij heeft geïnvesteerd in de jaren 1913-1920 is dus niet voor niets geweest. Dat geeft de burger moed om zijn contributie ieder jaar opnieuw te overhandigen aan de provoost-geweldige, de fiscus.

‘Opa, krijg ik een snoepje?’ klonk het omhoog.

Daar sta je dan, zoals een musicus het zo kernachtig uitdrukte. Dan sta je inderdaad stil en je zou blozen als je geen zesenzestig geworden was. Dan voel je al je zakken na, wetende dat er niets is. Dan schrik je even als het weer omhoog klinkt.

‘In uw rechterzak, opa!’ En je voelt in die zak. En het wonder geschiedde. Je voelt een rolletje en je tovert het te voorschijn. Vruchtenzuurtjes.

‘Heeft oma in uw zak gedaan, opa!’

En dan tilt een opa zijn kleindochter op. Kust haar op de wangen. Kust met die kus ook zijn Dcbbie.

Thuisgekomen zei Dcbbie:

‘Er wachten een paar verschwarztcr narren in je werkkamer. Wat heb je voor mesjoggaas in je hoofd om mij te laten uitschilderen? Elisabcth Bas!’

‘Née, nee! de hertogin van Alva volgens Goya!’

Ik keek spottend naar beneden terwijl ik de halltrap

258