Er is geen gisteren, er is geen morgen

nee, m’n waarde heer, dat gaat nu niet meer. Rentenieren of werken, geen halfslachtige dingen. En mevrouw Deborah kon telefoneren om het voedsel thuis te bezorgen.’

‘Maar, meneer de Engel, ik . . .’

‘Zwijg nu. Werken naar vermogen. Goede sabbat!’

Ik keek naast me. Waar meneer de Engel gezeten had stond een van de ouderwetse karbiezen.

Door dit gesprek met de Engel des Heren kreeg ik opeens haast. Daardoor ergerde ik me geweldig in een zelf-bedieningszaak. Ik begrijp niet hoe die hersenkronkel zich zo heeft kunnen ontwikkelen. In zo’n zclfbcdie-ningsbedrijf of supermarket, als het onding maar een naam heeft, verliest men al de gewonnen tijd in de file voor de kassa. Bovendien moet men nauwkeurig zijn kassabon controleren, want sommige aankopen worden dubbel aangeslagen, andere hoger dan het plaketiketjc op het artikel aangeeft. Voor bejaarden en slechtzienden is het een gruwel. Zij worden nog wel even geholpen door een geeuwende namaakfilmster, die wacht op een prins die haar komt verlossen uit de vermicelli en de suiker. Arm kind. Vergeet het. De prins is een nozem en uit de vermicelli kom je in de aardappelkokerij, de celstofluiers en het maandelijkse tekort.

Toen ik thuiskwam was het drie uur. Mijn welkom:

‘Nou, nou, je hebt het uitgehoüden. Van elven tot drieën. Heb je niets vergeten?’

Ik stond er geduldig bij, terwijl Debbie de karbiezen uitpaktc en alles controleerde met het lijstje dat ik braaf en ongeschonden had teruggegeven.

‘Als ik alles nog maar op tijd klaar krijg,’ mopperde ze.