Er is geen gisteren, er is geen morgen

Ik glimlachte om me zelf. Hoe was ik ertoe gekomen om nog even voor het boodschappen doen de zee te willen zien? Is mijn leven te druk geworden?

Opeens zat de Engel des Heren naast me:

‘Goedemorgen, Mare Koerlander. Het is, geloof ik, nog nooit voorgekomen dat ik in uw eigen auto naast u plaats nam. Het loopt zo nogal prettig, vindt u niet? Chaim ontwikkelt zich snel tot een verstandig man, Judiths leven gered, Davids toekomst begint zich af te tekenen. Uw Debbie nog goed gezond, u zelf nog Hollands welvaren. Ja, ja, God Almachtig heeft u niet slecht bedacht.’

‘Zou Haqodaush boroech hoe een bijzondere reden hebben om het mij beter te geven dan een ander, meneer de Engel?’

‘Waarde heer, u moet aan een knecht des Heren niet zulke domme vragen stellen. Ik doe hetgeen me wordt opgedragen. Blindelings. Wat de bedoelingen van de Allerhoogste zijn, weet Hij alleen.’

‘Meneer de Engel, een mens vraagt. Dat is zijn aard.’

‘Niet zo beslist praten, meneer Koerlander. Een mens kent zijn aard niet. En daarom doet hij steeds maar domme en bloedige dingen. Wanneer hij zich eens aan de regels ging houden, leefde hij beslist beter. En ik had het niet zo druk. Vierentwintig uur per etmaal in touw.’

‘Die regels, meneer de Engel, bedoelt u . . .?’

‘Ja, dat bedoel ik! Het reglement van dienst, de tien geboden. Misschien heeft de Almachtige een zwak voor u omdat u het reglement niet al te grof, althans niet spectaculair overtreedt. En nog dit, Marcus Koerlander. Spijbel niet zo dikwijls. Vrijdagmorgen naar de zee zitten staren, boodschappen doen voor de huishouding,

254