Er is geen gisteren, er is geen morgen

snel en efficiënt kunnen opereren. Hij was het met me eens. Ik zag hem in gedachten vele malen goedkeurend knikken, daar in New York achter zijn schrijftafel. Na de overgave van Liepmanns zoons volgde het vredes-maal bij mij thuis. En daar ontmoetten Judith en Josafat elkander. Hij is een breedgeschouderde stevige kerel. Een harde werker met hersens en humor. En een hoop jiddisje gein. Voor deze eigenschappen bezweek mijn Judith; de toekomst ziet er goed voor haar uit. Debbie had een paar keer nodig om aan Josafat te wennen. Ze kon ook niet begrijpen dat de intens lelijke kleine Itzik Liepmann zo een krachtige, charmante zoon had kunnen verwekken. Ik vleide Debbie door te zeggen:

‘Mooie moeders maken mooie kinderen. Een vader is maar een noodzakelijk kwaad.’

Debbie vroeg:

‘Wie heeft dat vastgesteld? Darwin?’

Ik antwoordde:

‘Nee, Mare Koerlander.’

Helemaal aanvaard is Josafat nog niet. Daarvoor heeft Itzik Liepmann ons in vroeger jaren te veel gepest door enorme hoeveelheden goedkope zeep te importeren en daarmee de markt te bederven . . .

Mijn chauffeur opende het portier, tikte aan zijn uniformpet en zei:

‘Meneer, wilt u nog langer naar de zee kijken? Ik geloof dat we in tijdnood komen. Ik moet voor mevrouw nog een brief brengen naar meneer en mevrouw Hildes-heimer.’

‘Ja, ja, Gerrit, rij maar direct weg. Ik zat zo in gedachten.’