Er is geen gisteren, er is geen morgen

Ik stond op. Nog niet helemaal helder, want het leek op een droom.

‘Waar?’

‘Hier. In mijn bijzijn,’ zei David.

Ik besteeg de trap. Klopte op Judiths deur.

‘Ja,’ riep Debbie.

Daar zaten ze. Vrouw en dochter. Bij de gashaard. Met een klein tafeltje tussen hen in. Daarop een theeserviesje voor twee, sandwiches en fruit. Ik klemde mijn kaken opeen om niet te gieren van de lach. Ik had kunnen weten dat mijn Debbie nooit gehoorzaam naar bed kon worden gestuurd.

‘Eli Veidt is gekomen om Judith te spreken.’

Judith schoot overeind. Nerveus zoekend naar haar peignoir.

‘Waar, vader?’

‘Beneden in de woonkamer.’

Judith snelde de deur uit. Debbie wilde haar volgen. Maar ik versperde haar de weg en nam haar in m’n armen. Ik zei:

‘David komt op voor de familie-eer, Debbie.’

‘Wat zijn jullie toch voor een soort?’

‘Dank God dat je een Koerlander ter wereld hebt gebracht.’

‘Ik dank God dat ik een Hildesheimer ben . . .’

‘Die?’ onderbrak ik haar.

‘Die zo een prachtige zoon van jou ter wereld bracht.’

Ook de Hildesheimers hebben hun trots, maar ze zijn niet vechtlustig.

Het was halfvijf in de morgen toen Eli Veidt door mijn David werd teruggereden naar Amsterdam. Al die tijd

*43