Er is geen gisteren, er is geen morgen

tegen de Teutoon - met één keus. De Teutoon of ik. Ik leef nog . . .

En ik dacht ook aan het vechten in zaken. Onmeedogende gevechten met gladgeschoren heren, tirés & quatre épingles. Gevechten om te mogen eten. Gevechten voor een grote groep gezinshoofden, wier broodwinning was gekoppeld aan het inzicht, de taaiheid en de moed van de ‘baas’. De broodheer met zijn ban en achterban. Maar dat klinkt te feodaal. Toch is het feodaal en dat zal blijven zolang er bazen en knechten zijn.

En nu reed mijn jongste door de nacht in zijn sport-wagentje. Om een kerel een pak slaag te geven. Wat is er voor verschil tussen David en zo’n cowboy uit een western? Ik besefte dat de achtergronden van deze films geen fantasie zijn, maar harde werkelijkheid van honderd en meer jaar geleden. Ook toen reed soms een broer door de nacht om de eer van zijn zuster . . .

Ik ben ingeslapen. Wanneer weet ik niet. Dat weet men nooit. Men weet alleen wanneer men ontwaakt. Ontwaakt in mijn leunstoel. Om drie uur ’s nachts.

David stond in de kamer. Naast hem Eli Veidt. Da-vids kleren waren gescheurd en hij had een blauw oog. Eli Veidts boord was van zijn overhemd gerukt plus een mouw. Hij had twee blauwe ogen en er zat nog wat geronnen bloed aan z’n neus. David zei eenvoudig, op z’n western-Amerikaans:

‘Hij komt zijn excuses maken aan Judith. Hij vindt zich zelf een ouderwetse ploert en hij wil haar dat zeg-gen!’

Eli Veidt knikte en wreef over zijn voorhoofd. Blijkbaar had hij daar pijn.

242