Er is geen gisteren, er is geen morgen

‘Waarom? Waarom wil je je bemoeien met een affaire d’amour van je zuster? Ze is volwassen. We mogen haar alleen maar opvangen.’

‘Die kerel heeft haar beledigd en dat gaat de familie aan. De smeerlap wou het zien! Zwart op wit. Een doktersattest dat ze nog maagd is.’

‘Wat zeg je nou!’

‘Ik herhaal het niet weer, vader. Maar voor die vent die de tijd wil terugdraaien naar vroeger eeuwen, daarvoor draai ik me zelf ook mee terug. Vroeger moesten de vader en de broers opkomen voor de eer van hun dochters en zusters. Dat doe ik nu alleen. U bent te oud en Chaim begrijpt er toch geen snars van.’

‘Ik ga mee, zoon!’

‘Nee. Geen vendetta-vertoning.’

‘Maar de geest blijft dezelfde.’

‘Ja. Dat wel. Tot vannacht, ouwe!’

‘Tot straks. Ik wacht.’

Voordat hij de kamer verliet keek hij tevreden naar zijn harde sterke beeldhouwershanden. En grinnikte.

En ik betrok de wacht. Met tijdschriften en boeken en tabak. Maar lezen kon ik niet.

Brokken uit mijn leven flitsten voorbij. Scènes van vechten. Als jongetje tegen een ander jongetje. Als puber tegen twee christenpubers, omdat ik door een sjikse was uitverkoren om hartstochtelijk met haar te vrijen. Als dienstplichtig soldaat met een sergeant die dat rijkeluiszoontje wel eens een beetje sdap zou bijbrengen. Gewonnen, hoewel gehavend en met veertien dagen verzwaard arrest. Als jong fabrieksdirecteur met een zenuwlijder, die een mes trok omdat ik voor hem het uit te roeien kapitaal betekende. Als man van de Maquis

241