Er is geen gisteren, er is geen morgen

beroerte op zijn kans. De Engel des Heren was opeens naast me.

‘Mare Koerlander, die man is het niet waard om je gezondheid te riskeren. Vooral nu niet. Vrouw en kinderen hebben u nodig. En Salomon heeft veel geld op u gezet. Sluit uw ogen en tel tot vijftig.’

Op zijn bijbels gezegd: ik deed gelijk de Engel des Heren geboden had. Toen ik mijn ogen weer opende zag ik Judith bezorgd naar me kijken.

‘Was u niet lekker, vader?’ vroeg ze.

‘Alles is in orde, kind. Ik moest even iets verslikken.’

Terwijl ik de halfverbruikte sigaret omstandig uitdrukte vroeg ik:

‘Waar woont die man?’

Ze treuzelde met antwoorden. Daarna kwam het schoorvoetend.

‘Ik geloof dat hij in Amsterdam logeert. Hij gaat weer gauw terug.’

Opeens begon ze onbedaarlijk te snikken en verborg haar gezichtje met het laken. Ik wilde opstaan om haar troostend over de weelderige haren te strijken, toen de deur werd geopend. Daar stond David. Jong, stevig, stoer. In één oogopslag zag ik iets dat me gelukkig maakte. Daar stond een man. Daar stond een Koerlander.

‘Ben je ziek, zussie? Wat mankeert je?’

‘Ga weg, ga weg,’ riep Judith en dook onder de dekens. Met gespreide armen, het hoofd wat schuin, de wenkbrauwen wat opgetrokken, met het totale jiddisje vraaggebaar zonder woorden, verlangde David van mij opheldering. Ik antwoordde met een andere jiddisje pantomime. Optrekken van de schouders, half opgeheven armen, de handen met tien gespreidde vingers,