Er is geen gisteren, er is geen morgen

‘Misschien is er ergens nog zo’n Debbie.’

‘Uitgesloten. Er is maar één Debbie. Die andere lijkt misschien op haar, maar die heet Boukje.’

‘Ik heb geen tijd om naar die Boukje te zoeken. Wil jij dat doen voor Salomon?’

‘Aha, dus je had beloofd een Boukje of een Pleuni voor Salomon te zoeken. En nou wordt hij ongeduldig omdat je niet opschiet. Aha! En Debbie van niets weten, hè, Debbie erbuiten houden, hè! Hildesheimers mogen niets weten van de Koerlander-geheimen.’

‘Deborah Hildeshcimer, gooi je er niet in!’ riep ik. Ik weet zeker dat Debbie boos naar bed had willen gaan. Maar haar nieuwsgierigheid en erin betrokken worden overwonnen. Lief blijven en hulpvaardig doen, dan maak je alles mee, dan ga je een gezellige tijd beleven, moet Debbie tegen zich zelf hebben gezegd.

‘Nee, lieve,’ zei ze.

‘Debbie, dat zeg je nooit!’ riep ik.

‘Ik ga me beteren, Mare. Het heeft ook een praktische kant. Als die Boukje hier eens op visite komt weet ze op slag hoe de Koerlander-mannen door hun vrouwen wensen te worden aangesproken. Hè, lieve?’

Dit soort plagerij kon ik die avond niet verdragen. Ik stond op. Zonder groet ging ik naar boven. Ik voelde haar verbaasde blikken op mijn rug.

Ik werd wakker door haar hand die in het donker over mijn hoofd streek. Ik hoorde haar zeggen:

‘Ik heb het echt niet treiterig bedoeld, Mare.’

‘Als je “lieve” zegt, zal ik je vergeven,’ mompelde ik. De volgende morgen werd ik op tijd en uitgerust wakker. Dat is alles wat ik me ervan herinner.

232