Er is geen gisteren, er is geen morgen

niet-afgestudeerden zich er een tijdje aan volvreten. En als het dan draait, blijkt dat ze nog eens zoveel geld nodig hebben om werkelijk te draaien. Wacht maar een poosje, Mare. We kopen momenteel Liepmann-aan-delen en zodra ik de vijftig procent gepasseerd ben, bied ik zuinigjes op de rest. Het duurt niet lang meer, dan heb je Liepmann met huid en haar.’

‘Salomon, ouwe rot, ik kan nog veel van je leren.’

‘Mare, ik ben er geen zes jaar uit geweest zoals jij. Een geldman is heel wat anders dan een prima fabrikant. Zoen Debbie voor me en ik kom gauw over voor een vrouwtje. Ben je al bezig met de collectie?’

‘Ik wacht op de antiekbeurs, Salomon!’

‘Stuk ongein! Denk eraan, vijftig is de streep!’

‘Okay, boss, it will be done.’

Toen ik weer bij Debbie terugkwam was de storm blijkbaar van mijn gezicht verdwenen. Ze zei slechts:

‘Goddank. En kijk nou maar even naar de tv. Al is het nog zo’n sof je kunt het wel weer aan.’

Dat deed ik. En ik amuseerde me met de sof.

Ik weigerde mijn toestemming voor de fusie. En voor het bouwen van een eigen eau-de-cologne-fabriek. De vergadering ging zwijgend uiteen. Ik voelde me wel gedrongen om Chaim een verklaring te geven van mijn besluit. Ik deed dat na afloop van de bespreking in zijn kantoor. Ik verzweeg niets, al hetgeen Salomon te berde had gebracht vertelde ik. In de aanvang keek hij wat broeierig naar me, maar aan het eind glinsterden zijn ogen. Chaim had het. De Koerlander-vechtlust en de zin in het avontuur.

‘Ouwe kemphanen!’ riep hij en lachte.

225