Er is geen gisteren, er is geen morgen

het nu io uur ’s morgens. Maak het maar dringend. Het is te belangrijk om op kosten te kijken.’

En hij was weer vertrokken. Tweemaal groeten doet hij niet, dus nu ook niet.

Ik verzocht de vergadering te sluiten en morgen de bespreking te hervatten. Eén dag langer bij al die maanden speelde geen rol. Schoorvoetend ging men ermee akkoord. Een lastige vent, die ouwe Koerlander. Daar zou je nog wat mee gaan beleven.

Ik belde niet. Ik besloot het vanavond te doen. Van huis uit. Salomon zou er wel zijn.

Het afscheid van Chaim was koel. Dat vond ik pijnlijk, maar sentimenten mochten nu geen rol spelen. Het ging om kapitalen, misschien wel om de toekomst van de firma. Hard blijven, Mare, zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

Debbie ving me voortreffelijk op. Mijn gezicht stond op storm, ik sprak bijna niet. Zij babbelde over Judith en David. Over de bridge-vriendinnen. Over Lenie, de melkboer, de slager en de dief die ons fruit en comestibles bezorgde. Zorgvuldig en consequent geen woord over zaken, noch over mijn gezicht. Na het avondeten belde ik Salomon, het was daar twee uur ’s middags.

Ik legde Salomon het probleem voor. Fusie met Liep-mann of zelf gaan fabriceren. Zijn antwoord was tamelijk kort, hoewel vriendelijk. Hij zei:

‘Mare, jongen, geen fusie. Daarmee haal je een ander zijn rommel in huis. Zelf fabriceren is mesjoggaas. Jullie hebben je handen vol aan zeep en wat er tegenwoordig voor doorgaat. Geld ervoor sturen doe ik in geen geval, want dan gaat eerst een legertje doctorandi en andere

224