Er is geen gisteren, er is geen morgen

abortus, m’n naam, Mare!! En mijn gezin!!!’

‘Betaal dan,’ zei ik opeens kregel.

‘Wil ik. Maar tot slot van rekening!’ riep hij. Weer stond hij op en liep naar het balkon.

Er werd geklopt. Lenie serveerde de koffie. Floris wachtte tot ze de kamer weer verlaten had. Zwijgend dronken we, nipten de as van onze sigaren.

‘Nou?’ vroeg hij. En hij was opeens een onbeholpen jongen. Ik schikte me wat gemakkelijk in mijn bergère en tuurde naar de blokken in de koude haard. Dacht en sprak.

‘Volgende week woensdag kom ik op je kantoor. Zorg dat die vrouw er is. Met die kerel. Ga maandag naar je advocaat en laat hem een stuk opstellen waarin zij verklaart geen enkele claim meer te zullen stellen na de betaling van honderdduizend gulden. Let nu op, Floris. Die ton is bedoeld als een kapitaal waarvan de rente dient als alimentatie voor dat kind tot de meerderjarigheid. Daarna is dat kapitaal voor de moeder. Hoe oud zal ze dan zijn?’

‘Zowat vijftig,’ zei hij dof.

‘Prachtig. Dan heeft zij ook een verzorgde oude dag. Die ton komt onder het beheer van een bank, de rente toucheert ze iedere maand. Rentevoet 7%, dat is zeven mille per ïaar, dat is honderdveertig gulden per week. Die pooier is ze tegen die tijd wel kwijt.’

‘Niet gek voor één nachtje!’ Hij glimlachte weer. En vervolgde:

‘En als ze het nou verdomt. En als ze nu naar mijn vrouw gaat omdat ze dat geld vrij wil hebben voor die pooier?’

‘De zure appel. Je vrouw weet ervan vertelde je me.’

220