Er is geen gisteren, er is geen morgen

‘Ja, dat wel. Maar een kind bij een ander vergeeft een vrouw je nooit.’

Hij staarde somber voor zich uit.

‘Alle transacties hebben een risico, Floris.’

‘Wat wil jij woensdag zeggen, Mare?’

‘Dat ik bij non-acceptatie de politie zal inlichten. En dat die vent dan een groot risico loopt. Simple comme bonjour. En dat doe ik beslist, Floris.’

Spontaan stond hij op, drukte me de hand.

‘Waarom doe je dat voor me, Mare?’

‘Je stond een maand of wat geleden ook spontaan voor me klaar. Je nam een risico, want onze aandelen konden ook worden meegesleurd in de algemene koersdaling.’

‘Ik heb eraan verdiend, Mare,’ zei hij schuw.

‘Die ton ben je nu weer kwijt. Er wordt een opmerkelijk evenwicht bewaard in onze samenleving.’

‘Ik ga nu. Verontschuldig me bij je vrouw.’

‘Begrijp ik, Floris.’

Toen ik hem naar zijn auto gebracht had, zei hij voor het instappen:

"t Is of ik bij m’n vader ben geweest. Ik ben de rotzooi kwijt.’ Toen stapte hij snel in, startte en met een te grote vaart reed hij weg.

En ik keerde me om. Voelde me gelukkig omdat mijn Debbie tijdens m’n leven me voor dit soort escapades had behoed door haar diepe genegenheid.

De volgende week kwam er wat tekening in mijn werk. Maandagmiddag was er een gesprek met mijn medecommissarissen. Beste mannen die hun best deden om belangstelling te tonen. Hun thee vergaten ze niet, ook

221