Er is geen gisteren, er is geen morgen

vertelde van die vrijer. Mare, begrijp jij die wijven? Had bij mij een baan van duizend piek in de maand. Daar is die pooier op af komen zwemmen. Zij netjes iedere dag d’r werk komen doen en die ploert in z’n nest blijven liggen, zijn potje biljart spelen en misschien ’s middags wat gokken.’

‘Hoe weet je dat, Floris. Ken je die man?’

‘Nee. Begin van de week komt ze bij me op kantoor. Bieren als een tropische bui. Toen kwam het allemaal los. Ik zeg: Olga, laat hem dan barsten. Ik plaats je wel bij een bevriende relatie voor hetzelfde salaris. Nee, zegt ze, dat is het niet. Ik verdien goed en ze weten van niks. En daarbij: hij zit in m’n bloed. Toen vroeg ik: wat kom je dan hier doen? Pats, Mare, pal d’r bovenop. Ik ben zwanger. Van jou! Van jou dat ben ik.’

Met een ruk stond Floris Waerdein op. Drentelde nerveus een paar keer door de kamer. Wierp de balkondeuren open en stapte naar buiten. Ik bleef zitten. Hij moest zich even herstellen. Toen hij was teruggekeerd, vroeg ik:

‘Kan het van jou zijn?’

‘Ja. Het was maar één keer. Maar ik ken m’n gemis aan zelfbeheersing.’

‘Blijft het bij die ton?’ vroeg ik.

‘Dat is het hem nou juist, Mare. Alles moet betaald worden in dit leven. Ook die nacht in haar flat. Maar hoevéél, daarom gaat het.’

‘Zou het waar zijn? Is het niet allemaal komedie, door die pooier uitgedacht? Als vrouwen in die klauwen raken staan ze voor niets. Een van huis uit fatsoenlijk vrouwtje wordt soms een gangstermeid.’

‘En al is het nu komedie en fantasie en al pleegt ze nou

219