Er is geen gisteren, er is geen morgen

vaste hand. Naast God de Schipper van mijn schip. Dan vaar je thuis. Altijd.’

De omroepster verzocht de passagiers voor New York zich naar het platform te begeven. Ik wilde ook opstaan om hem te vergezellen.

‘Mare, blijf hier. Ik neem nu afscheid.’

We drukten elkander langdurig de hand en keken elkander op bijzondere manier aan. Zachtjes knikkend.

‘Ik kom met Kerstmis terug. Ik wil die dagen niet meer alleen zijn. Al mijn kinderen gaan dan naar de Bahama’s.’

‘Mijn huis staat open. Ook om er voor altijd te komen wonen.’

Hij keerde zich om. Verliet snel het restaurant.

Stoer. Rijk. Machtig.

Maar .. . eenzaam!

Chaims chauffeur bracht me naar huis. Ik dutte wat in mijn werkkamer. Een halfuurtje. En ik voelde me weer fris en de somberheid om Salomons vertrek was verdwenen. Ik ging naar de woonzaal om thee te drinken met Debbie.

‘Wanneer begin je, Mare?’ vroeg ze.

‘Morgen.’

‘Heeft Chaim een kamer voor je ingericht?’

‘Nee, kind. Ik wil dat niet. Commissaris zijn betekent controleren, zo nodig raadgeven. Of een veto uitspreken.’

‘Ik vind het maar eng, dat je Salomons pakket nu ook moet beheren, Mare.’

‘Debbie, luister meisje. Als jij een paar maanden geleden niets gezegd had over Chaim en Liepmann had ik

21 I