Er is geen gisteren, er is geen morgen

‘Nee, die illusie heb ik niet.’ Salomon tuurde door het portierraam.

Ik vervolgde:

‘Wij hebben die illusie niet, maar in ons onderbewustzijn wél. We blijven pubers.’

‘Nee, Mare, je vergist je. Een puber weet niet waarom een vrouw hem hebben wil en van zijn onderbewustzijn heeft hij helemaal geen benul. Ook dat grietje weet niet waarom ze uitgerekend die knul wil hebben. Zij denken dat het liefde is. En als na jaren die bronst is uitgewoed dan beseffen ze pas dat het alleen maar bronst was.’

‘Wanneer ben jij van Haggith gaan houden?’

‘En wanneer jij van Debbie?’

‘Waarom vraag je zo jiddisj met een wedervraag?’

‘Omdat ik niet weet wanneer en waarom ik van Haggith ben gaan houden. En er ontbrak iets.’

‘Ik weet dat, Salomon.’

‘Hoe?’

‘Intuïtie.’

‘Ja. Er ontbrak iets. Ik zal nooit weten wat.’

‘Is dat belangrijk?’

‘Ja. Een man moet weten waarom zijn vrouw niet z’n leven is geweest. Waarom zij niet meer was dan de moeder van zijn kinderen en zijn huishoudster.’

‘Je bedoelt dat hij weten wil waarom zij nooit z’n minnares werd?’

‘Misschien is het dat. Werd Debbie jouw minnares?’

‘Nee. Daarvoor had ik te veel eerbied voor haar.’

‘We komen er zo nooit uit, Mare.’

‘Nee. Omdat we te veel willen. Minnares, vrouw, moeder en huishoudster. Hertrouw, Salomon.’

‘Ik heb je m’n nee verklaard, Mare.’

209