Er is geen gisteren, er is geen morgen

delen van de reportage zachtjes het hoofd.

‘Vraag ik jullie? Wat is dat voor een mesjoggaas! Heeft een goede huishoudster, ook al overdreven, maar huurt een ober om te serveren. Maakt zelf de spulletjes bij de borrel niet klaar, nee, ze laat een wagonlading aanvoeren door een firma die gezelschapspartijen verzorgt. En zelf koken? Nee, daarvoor moest een kok komen. En na het diner de thee serveren, nee, dat deed ze zelf niet, maar de huishoudster moest dat doen. Met een nieuw zwart japonnetje aan.’

Of Salomon al die details verteld had geloof ik niet, maar mijn Debbie had als een ervaren detective deze film geproduceerd uit het verhoor van Salomon en uit haar jaloezie. Tijdens ons bedsermoen draaide ze die voor me af. Als een ouderwetse explicateur bij de stomme film anno dazumal gaf ze er haar commentaar bij.

‘Het kan niet op, het kan niet op. Als Chaim zo in de zaak doet, heb jij wat op te knappen, Mare. Verbeeld je als Salomon niet voor de meerderheid had kunnen zorgen en Chaim zou ontslagen zijn. Wat dan? Nebbisj die Chaim. Brood met jam en hagelslag. En eens in de week, op vrijdagavond, warm eten bij moeder Debbie. Ja, ja, breng kinderen zuinig groot. Als ze zelfstandig zijn “besackelen” ze zich zelf wel. En hoel’

Ik ben blijkbaar onbeleefd geweest en ingeslapen tijdens haar meningsuitingen. Want de volgende ochtend tijdens het ontbijt hoorde ik haar verwijten. Geen belangstelling. Voor niets! Voortaan alleen maar Koer-lander Zeep! En een man die vechten wilde tegen de geest van de tijd. En zich inbeeldde nog dertig jaar te zijn.

In het laatste weekend van Salomons bezoek attaqueerde

204