Er is geen gisteren, er is geen morgen

er een kind werd geboren. Een uitnodiging wanneer er een trouwde. Hij stond erop dat zijn kinderen even correct de geboorten meldden van zijn kleinkinderen. Toen zijn vrouw, Haggith, gestorven was kwam er een maand later het doodsbericht. En dat zij in alle stilte begraven was. Haar laatste wil pijnlijk nauwkeurig geëerbiedigd. Even nauwgezet kwam hij zijn belofte aan haar na: haar arme familie op te zoeken en zo nodig financieel te steunen.

En toch, en toch, ondanks zijn correctheid en de vier kinderen die hij bij Haggith verwekte . . . echt gelukkig is Salomon nooit geweest. Zag hij dat in de verte? Zag hij daar de liefde van zijn jeugd? Zag hij daar het meisje van zijn verbeelding? Het vrouwtje dat zijn leven zou zijn geweest?

‘Tja’ zei hij voor zich heen. ‘Debbie en jij, een koppel uit duizend.’

Toen stond hij plotseling op, daalde de treetjes af naar de tuin en begon daar rond te kuieren. In diepe gedachten, meestal de ogen op de grond gericht. En zoals ik hem daar zag had ik een vermogen willen geven om hem te kunnen bewegen zijn verdere leven in ons huis te leven. Sentimentele Koerlander? Nee, nee! Alleen de zuivere neiging van het hart dat een ander gelukkig zou willen zien . . .

Na de lunch, toen hij wat geslapen had en dit door Debbie grondig was gecontroleerd, kwam Salomon in mijn werkkamer.

Hij nam bescheiden plaats, maar juist dat terloopse toonde zijn stille macht daar in Wallstreet. Hij vroeg niets, daardoor begon ik te praten. Die paar minuten in

193