Er is geen gisteren, er is geen morgen

de kinderen 7%, Floris 18%, de twee renteniers en nog wat onbekenden 11%. Gekozen met 66%. Tegen Liep-mann en Grant, Cooper & Grant, 15 plus 14% is 29%. Dus 5 % zwevend op de open markt.

Ik lunchte met Floris Waerdein, ondanks de boterhammetjes in het diplomatenkoffertje. Ik nam me wel voor weinig te eten en het meegenomen brood voor de vogels te strooien. Floris keek me onderzoekend aan toen ik een halve uitsmijter bestelde. Hij vroeg of ik ziek was. Na mijn verantwoording knikte hij nadenkend.

‘Eigenlijk is het zo. We vreten te veel. Vooral in zaken. Waarom heb je dat niet onmiddellijk gezegd? We hadden net zo goed in een chauffeurstent kunnen gaan.’

‘Je hebt me herinnerd aan mijn schuld.’

‘Ja. De volgende keer in een melksalon. Dan is het mijn beurt.’ Hij lachte geslepen, het maakte hem een beetje duivels. Maar het veroorzaakte dat ik onmiddellijk de aanval opende.

‘Ik wist niet, dat je aandelen Koerlander hebt gekocht.’

‘Mare, dacht jij dat ik bleef wachten totdat je daarover weer eens zou opbellen? Begin mei hebben we elkaar in Amsterdam gesproken, nu is het begin augustus. Drie maanden en al die tijd niets doen? Je hebt het gehoord. Liepmann kocht, Grant, Cooper & Grant kochten. Als ik er niet geweest was, vader, dan was je nu overgeleverd aan hun genade. De meerderheid in hun handen en dan allereerst de Koerlanders eruitgooien. Later Liepmann dwingen en je business in handen van de yankees. Gelukkig rentenier ik nog niet en blijf wakker.’

‘Floris, ik ben nu aan jouw genade overgeleverd,’ antwoordde ik, terwijl ik wat achterover ging leunen.

187