Er is geen gisteren, er is geen morgen

Omdat alles zo schoon en chroom en spiegels was schoot me een anekdote te binnen.

‘Floris, een mop?’

‘Go on, Mare.’

‘Twee joden staan naast elkaar te plassen in zo’n ouderwetse Belgische cour. Bram vraagt: Jaap, wat sta je toch zenuwachtig met je hoofd te knikken? Antwoordt Jaap: Je spat als...’

Floris lachte nog toen we onze handen wasten.

‘Jullie veranderen nooit!’ zei hij, terwijl we naar het café liepen.

Hij keek op z’n horloge.

‘Mare, we hebben geen tijd meer voor een sherry. Ik stel je voor na de vergadering je ouwe lunch-schuld in te lossen. Dan kunnen we rustig nog wat praten. Hoe is het wijfie?’

‘Fijn. Ik ben gezegend, Floris. En bij jou thuis? Tenminste . . .’

‘Jij mag het vragen, Mare. Het is een stuk beter geworden. Ik heb haar één keer belazerd en dat was genoeg. Ik heb gezorgd dat ze het te weten kwam.’

‘Die secretaresse?’

‘K

‘Gevaarlijk, Floris. Die houden vast.’

‘Nee, die niet. Die ene keer was genoeg om te weten dat we in bed niet bij elkaar passen. Ze heeft alweer een vrijer, want heet is ze wel.’

‘En ben je nou echt safe van je zelf?’

‘Ja, we hebben elkaar weer gevonden. Die koffie is voor mij.’

Precies op tijd heropende Chaim de vergadering. De verkiezing was een eenvoudig optelsommetje. Ik 30 %,

186