Er is geen gisteren, er is geen morgen

Hij zei eenvoudig dat hij voor ons zou stemmen met 7 %. En ging veer eenvoudig zitten.

Tien. Floris Waerdein.

Langzaam stond hij op. Kennelijk genietend van de situatie.

‘Meneer de voorzitter,’ zei hij, ‘Ik bezit 18% van het nominale aandelenkapitaal. Ik verlang geen zetel. Ik heb het te druk met m’n postzegels en m’n muziek. Daarbij komt natuurlijk dat die Koerlandertent best loopt en de Koerlanders in-fatsoenlijke mannen zijn. Ik laat graag mijn bezit over aan hun beslissingen. De heer M. Koerlander ken ik niet in bestofte toestand noch als oud en naar kamfer riekend slagschip. Integendeel. Een man met visie en een kerel die een borrel kan verdragen. Dat is belangrijk in een topfunctie. Een borrel kunnen verdragen zonder bezopen te worden.’

Chaim wilde tikken wegens dat bezopen, maar gelukkig bedacht hij zich en camoufleerde meesterlijk door met de voorzittershamer te spelen. Floris Waerdein vervolgde:

‘Marcus Koerlander heeft mijn stem. En nou wil ik koffie en een sherry.’

Chaim stelde een pauze voor. Daarna zou er worden gestemd. Hamerklop. De obers bestormden de zaal. Bestuur en aandeelhouders werden gedrenkt.

Ik had de zaal verlaten. Floris Waerdein ook. Op de gang gaven we elkander de hand. Hij zei:

‘Ik moet even plassen. En dan een kop koffie in het café. We hebben een halfuur.’

‘Okay. Ik ook.’

We stonden naast elkaar in het luxe toilettenzaaltje.

185