Er is geen gisteren, er is geen morgen

gemene vergaderingen en naar gelang een directie prezen of aanvielen. Dat hing af van het dividend en de beurskoers. Die waren goed bij de Koerlanders Zeep N.V., dus Hosanna . .. Chaim!

Acht! Weer een advocaat. Een bekende, een dure, een keiharde ‘op-stro-legger’. Ik kende hem ook door verhalen van vroeger. Hij volgde een open-boek-tactiek. Noemde man en paard. De naam van zijn opdrachtgevers, Grant, Cooper & Grant, en hun bezit 14%. Hij was tegen. Als er iets veranderd moest worden in de samenstelling van het commissariaat dan radicaal. Vuistslag! Dreigend rondkijken. Een vuile blik naar mij. Sterf, meester X, dacht ik. Waarom weet ik niet, maar ik mocht hem al jaren niet en ik had helemaal geen spijt van mijn verwensing. Radicaal, dat betekende al de grote groepen erin, dus ook Grant, Cooper & Grant. Ik keek naar de commissarissen. Ze begonnen wat onrustig te schuifelen. Chaim hield zich voorbeeldig. Ik kon begrijpen waarom de commissarissen onrustig werden. Het waren vijf heren met titels. Allemaal in de politiek. Ten slotte is een commissariaat niet te versmaden als het een mooie beloning oplevert met weinig werk. En dat was het bij Koerlander. Een nette zaak die zich uitsluitend met zijn branche bemoeide en aan geen enkele partij donaties gaf. Ze konden dus rustig het malse baantje waarnemen. Toen ik hen één voor één monsterde hoorde ik grootmoeder zeggen: Het idee! Mezomme van ons in de kas van rood of zwart!! Daarvoor moet die jongen van Mare te hard sappelen. Laat me vergeten!! Het is om een hele nacht wakker te liggen!!

Negen. Ik glimlachte. Een man van mijn makelaar. Hij verdedigde het deel van Chaim en Judith en David.

184